Ken je dat? Dat je in een situatie komt en dat je pas achteraf heel goed weet hoe je had willen reageren. Dat je achteraf denkt “had ik maar”? 

Ik heb het vaker. Deze week nog. Ik had zo graag anders willen reageren. Anders willen doen. Maar ik deed het niet. Ik hield me in. In dit geval was het een gebrek aan verbinding met mezelf. En volgens mij geldt dat in bijna alle gevallen. Dat je lijf of je woorden het overnemen. Dat je niet meer in staat bent te voelen wat je voelt en daar iets mee te doen. 

Je gaat ratelen, dingen doen en zeggen die je eigenlijk niet wilt, jezelf verdedigen, je gedrag rechtvaardigen of misschien ga je volledig op de automatische piloot doen wat je altijd doet. Zonder je bewust te zijn van wat er werkelijk gebeurt. Pas achteraf, als je verbinding kunt maken met jezelf, zie je wat er gebeurt. 

Ik ben dit bij mezelf aan het onderzoeken. Wat gebeurt er op die momenten? 

Wat ik tot nu toe ontdek? Ik verlies verbinding met mezelf. Ik kan niet meer voelen en kan dus alleen maar denken. En vanuit mijn hoofd doe ik vooral wat ik denk dat anderen vinden wat ik moet doen. Vanuit mijn hoofd hou ik me aan “regels” en probeer ik niet te zeer op te vallen. 

Vanuit mijn hoofd doe en zeg ik wat algemeen geaccepteerd is. 

En laat dat nou precies zijn wat niet meer past in dat wie ik werkelijk wil zijn of werkelijk ben. Want eigenlijk wil ik toegeven aan mijn impulsen. Zo ontstaan de mooiste dingen. De mooiste gesprekken en de mooiste momenten. Als ik toegeef aan mijn impulsen kan ik werkelijk zijn wie ik ben. Kan ik toelaten wat toegelaten wil worden. Dat is iets wat ik behoorlijk goed heb afgeleerd in mijn leven en wat er nu gewoon weer wil zijn. 

Onderdrukken van je impulsen helpt niet in jezelf leren kennen. 

Echter, in onze wereld is dat soms gek. Wat als je ineens op blote voeten op straat wil gaan dansen, als je zin hebt om keihard te zingen op de fiets, als je spontaan iemand wil omhelzen of zoenen of misschien wel als je zin hebt om je totaal “idioot” te gedragen op een terras. Mensen die dat doen vinden we vaak “gek”. Of gestoord of weet ik niet wat allemaal. 

Maar ik kan er echt bewondering voor hebben. Want man, hoe bevrijdend moet dat zijn. 

Volgens mij heeft het veel te maken met de angst voor afwijzing. Wat als iemand je niet toelaat, wat als mensen je gek vinden, wat als je omgeving je gedrag niet accepteert. 

Maar wie wordt er afgewezen als je je inhoudt? Want je inhouden betekent ook afwijzen. Je wijst jezelf af. De enige persoon die tot het einde der dagen bij je is, wijs je af. 

Dus als je een keuze hebt, jezelf afwijzen of afgewezen worden door een ander? Welke keuze maak je dan? 

Één ding weet ik zeker, ik ga vanaf nu meer bewust om met dit soort situaties. Ik ga mezelf uitdagen bij mijn gevoel te blijven en het volledig te laten bestaan. Ongeacht de mening van een ander. 

En ja, dan kan het voorkomen dat iemand anders daar iets van vindt. Dat iemand anders zich gekwetst voelt. Maar dat is niet aan mij. Dat is iets waar de ander iets mee mag. Want mijn intentie is nooit om iemand te kwetsen maar altijd om trouw te blijven aan wie ik ben. En om de mensen om me heen het gevoel te geven dat ze ook helemaal mogen zijn wie ze zijn, en mogen doen wat ze willen doen. En dat kan alleen maar als ik dat zelf ook doe. 

Ik wens je veel impulsen toe, veel gekke momenten en vooral veel plezier. Want dat blijft de hoogste trillingsfrequentie. En vanuit daar kun je manifesteren en creëren wat je wil! 

Namasté

💖